Aldatanlar ve aldatılanlar

Aldatılmak beni bitirdi - 2


06 Kasım 2017 09:01

“EVLİ olursam, çocuk yaparsam artk Can’ı düşünemem” diyordum. Evliliğimizin ilk yılları birbirimizi tanıma süreci olarak geçti. Bu arada ben Can’ı öyle kolay kolay unutamayacağımı da anladım. Ama evliydim artık ve bunu devam ettirmeliydim. Çocuklarla mutluluk derken kızıma hamile kaldım. Hamileliğim süresince İsmet bana karşı çok ilgili davrandı. İkimiz de heyecanlıydık. Bir süredir aramızda olmayan paylaşım hamileliğimde yeniden ortaya çıkmıştı. Artık eskisinden bile iyiydik. Ben mutluydum. Hala aşık değildim ama o benim kocamdı ve insan olarak da çok seviyordum.

İkinci çocuğu istedim

Kızımız doğduktan sonra da aramızdaki ilişki gayet iyiydi. Tüm bu zaman boyunca İsmet’in en ufak bir açığını bile görmedim. Benim güvenimi tam olarak kazanmıştı. Ben de zaten Can’ı yavaş yavaş unutmaya başlamıştım. Çünkü İsmet’ten gördüğüm sevgi bana onu unutturmuştu. Ben de İsmet’in bu ilgisi ve sevgisine güvenip kızım doğduktan 2 yıl sonra bir çocuk daha yapmaya karar verdim. Bu fikrimi İsmet’e açtığımda o da çok sevindi. “İnşallah oğlumuz olur” dedi. Çok geçmeden hamile kaldım. Çocuğumuzun cinsiyetini öğrendiğimizde ikimiz de sevinçten havaya uçuyorduk. Çünkü oğlumuz olacaktı.

Tavrı değişmişti

Benden uzaklaşmıştı. Her şey bu kadar mükemmeldi ama bilirsiniz, bir gün mutlaka bir aksilik çıkar. Derken oğluma hamile kaldım. İsmet yine içine kapanık, benimle konuşmayan, bir şey paylaşmayan biri olup çıktı. Eski hallerine dönmüştü ve bu beni çok rahatsız ediyordu. Giderek birbirimizden koptuğumuzu hissediyordum. Peki, ne olumuştu da İsmet benden uzaklaşmıştı? Bir önceki hamileliğimde üzerime titreyen o anlayışlı koca nereye gitmişti? Önceleri buna bir anlam veremiyordum. Yakın arkadaşlarımla bunu paylaştığımda birinin bana söylediği söz birden uyandırdı beni. “Kocanın hayatında başka bir kadın olabilir. Erkekler genellikle eşlerini hamile olduğu zaman cinsel ihtiyaçlarını başkalarıyla giderirler” demişti.

Sessiz telefonlar...

Ama bizim cinsel sorunumuz yoktu ki... Fakat ya arkadaşımın söyledikleri doğruysa? İçime bir kurt düşmüştü. İsmet’e bakışım bile değişmişti. Tabii ki bunu açık açık konuşamıyordum çünkü İsmet’in tepki göstermesinden korkuyordum. Eve gelen sessiz telefonlar Bu şüpheler içinde oğlumu dünyaya getirdim. İsmet bu kez kızımızın doğduğunda olduğu kadar sevinmedi. Bu beni çok üzmüştü. Ne benimle ne de bebeğimizle ilgileniyordu. İşte tam bu sıralarda eve sessiz telefonlar gelmeye başladı. Telefonlar genellikle akşam geliyordu ve kocam açıyordu. “Kim arıyor” diye sorduğumda “Bilmem. ses çıkarmıyor, sapık herhalde” deyip geçiştiriyordu. Bu arada size biraz eşimin işinden bahsedeyim.